Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

binnenstebuiten

Logo https://binnestebuiten.younginprison.nl/binnenstebuiten
Naar boven

Naar boven

Elianne: ‘Jeraldo was jarig en ik wist dat hij geen vrienden had, geen familie, geen woning en geen feest. Ik vertelde mijn zoontje over hem, die maakte een tekening van een regenboog – een teken van hoop. Samen bakten we koekjes.

Toen fietsten we naar de metrohalte waar we met Jeraldo hadden afgesproken. Daar stond hij: een grote, donkere man die ik nog nooit had zien lachen. Mijn zoontje van drie tilde het kartonnen doosje naar hem omhoog, en zei: ‘Wil je bij ons komen wonen?’

Even was het stil. Gelukkig begreep hij dat het niet echt kon, maar hij was geraakt.’

Naar boven



Naar boven

Rivelino: "In de huiskamer van Camille liggen overal halters en een springtouw. Ik begreep tijdens onze eerste ontmoetingen niet waarom hij niet naar de sportschool ging, daar kon hij tenminste vrienden maken.

Toen ik hem leerde kennen, zag ik een grote, gespierde jongen, zijn T-shirt altijd iets te klein. En toch zie je hem in een drukke straat zo over het hoofd. En het lijkt of hij altijd langs me heen kijkt.

Langzaam begreep ik dat hij angstiger is dan ik had gedacht - hij schrikt zelfs van de tram. In de gevangenis was Camilles leven voorspelbaar, buiten overvalt de wereld hem. In zijn eigen fitnesszaal voelt hij zich veilig."

Naar boven

Naar boven

Karin: "Hij wil vooruit en toch kan hij geen kant op. Meestal is Rocky opgewekt. Hij lacht veel en is enthousiast.

Hij stelt me graag concrete vragen: ‘Waarom bezoek je mensen zoals ik?’, vraagt hij dan. Of: ‘Als ik iemand vermoord zou hebben, zou je mij dan ook bezoeken?’ Bij mijn eerste bezoek antwoord ik hem: ‘Ik zie je als mens, het maakt me niet uit wat je hebt gedaan’.

En zo is het echt: ik zie een knul van twintig vol plannen voor als hij vrij is. Maar het is de vraag of Rocky zijn goede plannen kan vasthouden. In de gevangenis is hij een kleine jongen, zoekend naar situaties waarin hij de touwtjes in eigen hand kan houden. Hij is afhankelijk van de mensen om hem heen."

Naar boven

Naar boven

Jaap: "Tegenover me zit Lesley, een Surinaamse jongen met een zachte glimlach. Ieder woord kiest hij zorgvuldig.

‘Ben je echt helemaal uit de criminaliteit?’, vraag ik hem in een Amsterdams café. We hebben een afspraak met een ambtenaar die advies wil van een ex-gedetineerde. Ik neem het gesprek met hem door. “Helemaal!’, antwoordt Lesley. ‘Af en toe loop ik door rood. Dat is het.’ We rekenen af en lopen naar het stadhuis.

‘Hebben ze daar metaaldetectoren?’, wil hij weten. Ik vraag waarom. Lesley haalt een verfrommeld boterhamzakje uit zijn jas. Er zit een klein weegschaaltje in. Ik sta versteld, maar we moeten naar de afspraak.

Binnen steelt hij de show. Als we weglopen, vertelt hij mij over zijn ‘nieuwe moraal’. Geen geweld meer, geen mensen meer pijn doen. Dat nooit meer. Maar drugs dealen om zijn studie te betalen, dat moet kunnen."

Naar boven

Naar boven

Annechien: "Ik had zoveel voor hem gefietst, zoveel voor hem gelopen. Na eindeloos veel telefoontjes had Richart een nieuwe woning, een uitkering en een nieuw paspoort. Ook de stoelen en tafels regelde ik voor hem.

Maar nadat we bij de gemeente een voorschot hadden geregeld van zijn uitkering, was het nog niet genoeg. Richart vroeg me geld om een magnetron. Ik was boos en later verdrietig. Hij hoeft echt niet voor me door zijn knieën voor dankbaarheid, maar dit was te veel gevraagd.

Ik zei: ‘Koop die magnetron maar van je eigen geld!"

Naar boven

Naar boven

Joan: "Buiten zou het allemaal goed komen. Als Tara vrij kwam, zou ze trouwen met een gedetineerde, een man aan wie ze brieven schreef. Zo geschiedde: na haar vrijlating gingen we met de pastor naar zijn gevangenis. Ik was haar getuige, thuis dronken we met z’n tweeën een drankje op de bank.

Maar niet alles kwam goed. Tara was bang. Iedere donderdag deden we boodschappen. Eerst een kopje koffie, daarna naar de supermarkt. Schichtig bewoog ze over straat. Ze was bang dat mensen zagen dat ze in de gevangenis had gezeten. En haar huwelijk liep niet. Hij snauwde haar af, voortdurend waren er spanningen.

Toen zijn ze gescheiden. Tijdens onze donderdagen liet Tara me op haar laptop steeds hondenfoto’s zien. ‘Neem dan een hond’, zei ik. Nou, dat werkte. Langzamerhand kreeg ze zelfvertrouwen en werd ze minder angstig. Door die hond kwam ze in contact met andere hondenbezitters. Die hond gaf haar troost."

Naar boven

Naar boven

Nicolette: "Ik woonde in Afrika voor het werk van mijn man. In 2000 werden we slachtoffer van een gewelddadige roofoverval, een kantelpunt in ons leven.

Gedetineerden hebben vaak niet door hoeveel schade hun daad aanricht, maar bij iedere groep is er wel één die zegt: ‘ik doe het niet meer, ik breek met mijn oude leven’.

Een grote Antilliaan, met rasta haar, had hetzelfde delict gepleegd, er waren ook kinderen bij. Hij zei: ‘mag ik u een hug geven?’ Dat mag natuurlijk niet, maar de cursusleider stond het oogluikend toe.

Het was alsof ik mijn overvaller omarmde. En hij zijn slachtoffer. In dat moment kwam alles samen. Het heelt hem en mij."

Naar boven

Naar boven

Nelly: "Ik sta bij de gevangenpoort en kijk op mijn horloge: zou ze komen, de moeder met hun drie kinderen?

Haar man Raoul is met veel geweld meegenomen door de politie, de kinderen zijn getraumatiseerd. Tien minuten te laat arriveren ze. Ze zijn met zijn drieën, de jongste wilde niet mee. De moeder wacht buiten.

De kinderen weten, net als ik, heel goed de weg in de gevangenis. Schoenen uit en weer aan. Deur door, wachten, gang door, wachten, trap op, wachten.

En dan…is daar papa. Twee uur mag hij met zijn kinderen zijn, spelen. Raoul vindt het moeilijk als ze weer gaan. We gaan naar buiten, moeder staat ze op te wachten. Wat een prachtmens.’

Naar boven

Naar boven

Lamyn: "De dagen dat Mo opgesloten zat voelde hij soms de muren op zich afkomen. Hij zei "soms is het alsof ik in een houdgreep word genomen door een grote arm die mijn keel langzaam dichtknijpt."

Alleen tijdens het bidden, voelde hij de rust op hem neer dalen als een warme douche na een lange winterdag. Hij merkt dat het hem zelfvertrouwen gaf,  houvast en geduld.

Het enige dat hem dwars zit, is dat zijn moeder het niet vertrouwt. Mo schoor speciaal zijn baard voor de ontmoeting met haar. Hij wil haar angst niet nog meer voeden. Zij vreest dat als hij zich zo stort in zijn geloof, hij op een dag afreist naar Syrië."

Naar boven
Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan